Δέκα αδικημένοι μεγάλοι Έλληνες

Θα έχετε ακούσει όλοι για την ψηφοφορία που διοργανώνει το ΣΚΑΙ για τους 100 μεγαλύτερους Έλληνες (τώρα που γράφω είναι στη διαδικασία επιλογής μεταξύ των 10 πιο δημοφιλών). Δυστυχώς, υπάρχουν παράπονα πως πολλά ονόματα δεν αξίζουν να είναι στη λίστα και πως πήραν τη θέση άλλων. Δε θα αναλωθώ στις θέσεις που κατέλαβαν οι 100 μεγάλοι Έλληνες, αλλά θα παραθέσω 10 Έλληνες που αδικήθηκαν και κακώς δεν είναι στη λίστα. Τους ταξινομώ με τη σειρά που θα έπρεπε να έχουν μέσα στη λίστα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ανάμεσά τους δε θα έπρεπε να υπάρχουν άλλοι που δικαίως ψηφίστηκαν και είναι σε αυτή. Ξεκινάω από τον μικρότερο για να φτάσω στον μέγιστο Έλληνα όλων.

10. Εγώ
Ασχολίαστο και αναμφισβήτητο. Φυσικά και η μετριοφροσύνη μου με άφησε στο νούμερο 10 της λίστας μου, αλλά αξίζω μια θέση στους 100.

9. Εφραίμ
Διότι επιχειρηματίες όπως ο Ωνάσης και άνθρωποι της πίστης αξίζουν αναμφίβολα μία θέση στους 100 μεγαλύτερους των Ελλήνων.

8. Πασχάλης Αρβανιτίδης
Ο ίδιος μπορεί δύσκολα να έμπαινε στους τελευταίους των 100, αλλά η προσφορά του στη δημιουργία νέων Ελλήνων του προσφέρει κάποιες θέσεις στην κατάταξη. Γιατί χωρίς τις γερές βάσεις που του προσφέρει, το Ελληνικό έθνος θα είχε σαφώς λιγότερους Έλληνες τα τελευταία χρόνια και δε θα μπορούσε να αναδείξει άλλους.

7. Damien Karras
Ο Ιερέας Damien Karras, γιος ομογενών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ασχολήθηκε με τον εξορκισμό. Μέσα από την ταινία "Ο Εξορκιστής", έγινε από τους πρώτους τόσο ευρέως γνωστούς Έλληνες ανά τον κόσμο. Μπορεί να μην υπήρξε πραγματικά, αλλά είναι μια εικόνα για το έθνος, όπως εκείνη του Αγνώστου Στρατιώτη.

6. Σάκης Τόλης
Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας των Rotting Christ έχει αφήσει στους άλλους λαούς στίγμα ισάξιο με αυτό της Μελίνας Μερκούρη και της Μαρία Κάλλας και σίγουρα μεγαλύτερο από αυτό της Αλίκης Βουγιουκλάκη ή του Λάκη Λαζόπουλου. Οπότε άξιζε μία θέση στους 100 μεγαλύτερους Έλληνες.

5. Trish Stratus (κανονικό όνομα: Patricia Anne Stratigias)
Η μοναδική γυναίκα της λίστας, γόνος ομογενών Ελλήνων στον Καναδά που έκανε καριέρα στις Ηνωμένες πολιτείες, έχει πολλούς λόγους για να είναι μέσα σε αυτή τη λίστα. Αδικείται όμως, όχι μόνο τώρα, αλλά γενικότερα, ενώ θα έπρεπε να είναι πρότυπο για κάθε Ελληνίδα και στόχος για κάθε Έλληνα. Για του λόγου το αληθές, δείτε και τη σχετική φωτογραφία.

Φτάσαμε στους τέσσερις τελευταίους της λίστας των αδικημένων μεγάλων Ελλήνων. Αυτοί θα έπρεπε ασυζητητί να είχαν μια θέση στη δεκάδα, αλλά παρ'όλα αυτά δεν ήταν καν μέσα στους 100.

4. Κώστας Γκουσγκούνης
Εδώ τα λόγια είναι περιττά. Δεν υπάρχει Έλληνας που δε θαυμάζει τον μετρ του ζευγαρώματος, τον άξιο Γκουσγκούνη. Ο άνθρωπος είναι ζωντανός θρύλος.

3. Σωκράτης Κόκκαλης
Δεν υπάρχει σπίτι, δεν υπάρχει παρέα, δεν υπάρχει μέρα που δε συζητάμε για τον πρόεδρο Σωκράτη. Αξίζει μία θέση στους μεγάλους Έλληνες, αφού συνοδεύει πάντα τον καφέ, το ποτό, την έξοδο, το φαγητό, την τηλεόραση, τη μουσική και κάθε ελληνική στιγμή.

2. Κώστας Πάσσαρης
Ένα πρότυπο για όλα τα Ελληνόπουλα, αγαπήθηκε πολύ από Έλληνες και ξένους, τόσο που πολλές κυβερνήσεις ήθελαν να τον κρατήσουν για τη χώρα τους και μόνο. Το προνόμιο αυτό τελικά το απέκτησε η Ρουμανία, η οποία με νύχια και με δόντια, αλλά και τη βοήθεια των αστυνομικών και ειδικών της δυνάμεων, κρατάει τον αγαπημένο Κώστα Πάσσαρη φυλακισμένο. Αυτός βέβαια δεν αρνήθηκε ποτέ τον τόπο του και με το γνωστό "ΧΟΥ-ΦΤΟΥ-ΦΑΚΓΙΟΥ" (που στα Ρουμάνικα σημαίνει "Έλληνας γεννήθηκα και στην Ελλάδα θα πεθάνω") διεκδίκησε με σθένος την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη.

Φτάσαμε στο νούμερο 1 της λίστας. Αυτή η θέση θα δοθεί στον μέγιστο Έλληνα όλων των εποχών. Σε έναν που έχει προσφέρει στην Ελλάδα αλλά την έχει αναδείξει και ως ανώτερη στα άλλα έθνη. Δεν είναι απλά πρώτος στη λίστα των αδικημένων, είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας που υπήρξε και κακός δε βρίσκεται πρώτος χωρίς καν να χρειαστεί ψηφοφορία στη λίστα των 100.

1. Ο Έλληνας από το ανέκδοτο
Είναι ο Έλληνας που προσφέρει γέλιο στους συμπατριώτες του, ενώ ταυτόχρονα με την ευφυΐα του, τη δύναμή του, το θάρρος του και όλες τις αρετές του αποδεικνύει την ανωτερότητα του Ελληνικού λαού έναντι οποιουδήποτε άλλου. Είναι ανούσιο να γίνει ψηφοφορία για τον μεγαλύτερο Έλληνα, αφού ο Έλληνας από το ανέκδοτο κατέχει αυτή τη θέση από την απαρχή των χρόνων.

Νύμφη Ευρυδίκη η Αθηναία

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ Ή ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΠΛΕΞΙΜΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ, ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΡΝΕΙ ΟΜΑΔΙΚΩΣ.

Η νύμφη Ευρυδίκη ήταν σύζυγος του μουσικού Ορφέα. Καθώς δραπέτευε από τον Αρισταίο, γιο του Απόλλωνα και προστάτη των ελαιοκαλλιεργητών, δαγκώθηκε από ένα ερπετό και πέθανε. Αλλόφρων, ο Ορφέας έπαιξε τόσο λυπητερά τραγούδια και τραγούδησε τόσο θρηνητικά, ώστε όλοι οι θεοί και οι νύμφες δάκρυσαν και τον συμβούλευσαν να κατέβει στον Άδη και να ζητήσει τη σύζυγό του πίσω. Ο Ορφέας έπραξε όπως του είπαν και με τη μουσική του απάλυνε την καρδιά του Πλούτωνα, αλλά ήταν και ο μόνος που κατάφερε να απαλύνει την καρδιά της Περσεφόνης, οι οποίοι συμφώνησαν να επιτρέψουν στην Ευρυδίκη να επιστρέψει μαζί του στη γη. Αλλά η συμφωνία που συνόδευε την απόφαση ήταν πως ο Ορφέας έπρεπε να περπατά μπροστά από αυτή και να μην κοιτάξει πίσω μέχρι να φτάσει στον πάνω κόσμο. Μέσα στην αγωνία και τον πόθο του αθέτησε την υπόσχεση και η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε πάλι από τη θέασή του.
Φυσικά, η ψυχή της Ευρυδίκης δεν κρίθηκε από τον παρορμητικό Ορφέα, αλλά κέρδισε άλλα δύο ταξίδια ως άνθρωπος πλέον στον πάνω κόσμο. Το πρώτο έγινε κατά το 330πΧ, όταν επέστρεψε στον πάνω κόσμο ως απόγονος του Αθηναίου στρατηγού Μιλτιάδη. Σύντομα παντρεύτηκε τον ηγεμόνα της Κυρήνης, Οφέλλα, ο οποίος όμως προδόθηκε από το σύμμαχο του Αγαθοκλή το 309πΧ και οδηγήθηκε στο θάνατο. Η Ευρυδίκη επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και παντρεύτηκε τον Μακεδόνα Στρατηγό, Δημήτριο τον Πολιορκητή, ο οποίος είχε μόλις εισβάλλει στην πόλη. Έζησε και γέρασε μαζί του μέχρι που ήρθε η ώρα της επιστροφής της στον κάτω κόσμο.
Κοντά 2500 χρόνια έμεινε η Ευρυδίκη ξανά εκεί και είδε όσους είχε γνωρίσει και στη δεύτερή της ζωή να περνάνε το κατώφλι του Άδη. Ο Πλούτωνας και η Περσεφόνη της χρωστούσαν άλλη μια άνοδο στη γη, αλλά την καθυστερούσαν με γραφειοκρατικά κόλπα και μανούβρες στα διαδικαστικά. Πολλές φορές είχε δοκιμάσει να φύγει, αλλά ο Κέρβερος την κρατούσε μακρυά από τη ζωή. Ο Ορφέας είχε εξημερώσει το τρικέφαλο αυτό τέρας μία φορά για να μπει στον Άδη, αλλά η Ευρυδίκη δε μπορούσε πια παρά να περιμένει. Δυο φορές μόνο βρέθηκε στην είσοδο του Άδη χωρίς να της ορμήξει ο Κέρβερος. Ήταν οι δυο φορές που δεν ανέβαινε στη γη, αλλά κατέβαινε στα έγκατά της.
Κατά το 1990μΧ, η Ευρυδίκη κατάφερε με τη βοήθεια του Μίνωα, του Ραδάμανθυ και του Αιακού, των δικαστών του Άδη, να διεκδικήσει και να κερδίσει τη δεύτερη άνοδό της στον πάνω κόσμο από την αλύγιστη Περσεφόνη. Πάλι διάλεξε ως τόπο για να γεννηθεί την Ελλάδα, παρότι τα κέντρα του πολιτισμού είχαν μεταφερθεί πολύ πιο δυτικά. Δυστυχώς, πριν καν ενηλικιωθεί, τραυματίστηκε θανάσιμα σε πτώση με αλεξίπτωτο. Ένας έφηβος που την είδε τελευταίος ζωντανή και προσπάθησε να τη βοηθήσει, είπε ότι δε γύρισε στον κάτω κόσμο αλλά η ψυχή της άστραψε και έβγαλε φτερά, έγινε άγγελος και του υποσχέθηκε ότι θα τον προστατεύει για όλη του τη ζωή. Συναντήθηκαν ξανά μετά από πολλά χρόνια, όταν ο έφηβος γέρασε και πέθανε. Δεν ήταν η συνάντησή τους στον κάτω κόσμο, αλλά στα παλάτια του Ολύμπου, όπου και έζησαν αθάνατοι πια μαζί με τους θεούς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΡΕΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΚΩΜΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΑΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟ ΛΕΝΤΗ ΤΟΝ ΠΥΡΑΣΒΕΣΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΠΩΣ ΣΦΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΩΖΟ.

Ο Λέντης ο πυρασβέστης και οι ερωτικές περιπέτειες της κόρης του

Σήμερα θέλω να σας πω την ιστορία του Λέντη του πυρασβέστη. Ο Λέντης που λέτε ήταν ένα θύμα των καταστάσεων και των γονιών του. Από μικρός ήθελε να γίνει μέλος του υποκόσμου και είχε αποκτήσει τις κατάλληλες γνωριμίες πριν καν ενηλικιωθεί.
Οι γονείς του Λέντη, συνταξιοδοτημένοι δάσκαλοι πριν αυτός μπει στην εφηβία, δεν ήθελαν ο γιος τους να ακολουθήσει αυτή την καριέρα και τον πίεζαν να τελειώσει το λύκειο και να διοριστεί στο δημόσιο. Ο πατέρας του, έχοντας πολλές γνωριμίες, κυρίως τον βουλευτή πρωτοξάδερφό του, μπορούσε εύκολα να βρει δουλειά στον Λέντη σε κάποια δημόσια υπηρεσία.
Μοναχοπαίδι δεν ήταν ο Λέντης, αν και πολλοί δεν ήξεραν καν την ύπαρξη των τρίδυμων αδερφών του. Τρεις αδερφές είχε ο Λέντης, εικοσιτρία χρόνια μεγαλύτερές του, σχεδόν δεν τις γνώρισε. Σε αυτό βοήθησε και η μετακόμισή των από την Έδεσσα στη Μασσαλία (στην Έδεσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Λέντης), όπου άνοιξαν ένα εστιατόριο, το οποίο μετέπειτα κύρηξε πτώχευση και οι αδερφές πήγαν να δουλέψουν ως υπηρετικό προσωπικό στο σπίτι κάποιου πλούσιου μεγιστάνα, κληρονόμου της πάμπλουτης γυναίκας του την οποία σκότωσε ο πατέρας της με σκοπό να πάρει την κληρονομιά. Όταν ο Λέντης ρωτούσε τους γονείς του τι πήρε ο πατέρας της, έπαιρνε την απάντηση "ένα κελί δύο επί δύο και έξι κιλά παπάρια". Το "ένα κελί δύο επί δυο" ο Λέντης το κατάλαβε μετά τις πρώτες του επαφές με τον υπόκοσμο, τα "έξι κιλά παπάρια" όμως έπρεπε να πάρει τον πρώτο του μισθό πυρασβέστη για να το καταλάβει.
Τελειώνοντας το Λύκειο στα 20, έχοντας χάσει δύο χρόνια, ο Λέντης γυρνούσε από δουλειά σε δουλειά μέχρι τα 26 του, όταν ο θείος του αποφάσισε να τον τοποθετήσει υπάλληλο στο Πυροσβεστικό Σώμα και να τον στείλει να ζήσει στην Αθήνα. Ο Λέντης μπορεί να μην ήθελε αυτή τη δουλειά, αλλά να κάνει καριέρα ως μαφιόζος, αλλά βοήθησε η φιλοσοφία του καράτε που είχε ασπαστεί, η κόκκινη ζώνη που με τόσο κόπο είχε κερδίσει, αλλά και η δερμάτινη ζώνη του πατέρα του που δεν ήθελε να δει το παιδί του μέλος του υποκόσμου.
Πέρασαν τα χρόνια σε μια ζωή σκέτη ρουτίνα, σπίτι-δουλειά-σπίτι όπως του έλεγαν οι συνάδελφοί του, ο Λέντης στα 34 του χρόνια παντρεύτηκε μια κοπέλα, 8 χρόνια μικρότερη, από τη νεολαία του κόμματος στο οποίο συμμετείχε ο θείος του. Ευτυχώς για τον Λέντη, η κοπέλα φορούσε μικρό νούμερο παντόφλα και τα πράγματα ήταν καλύτερα από τους καιρούς της δερμάτινης ζώνης. Μαζί της απέκτησε μια κόρη, την Ευμορφία, για τους φίλους "Μορφίνη" και για το αγόρι της "κουρκουμπίνιμου".
Όταν η Μορφίνη (Μορφίνη μου έλεγε κι εμένα να την αποκαλώ όσο κάναμε παρέα) έκλεινε τα δεκαεπτά, ζήτησε από τους γονείς της να κάνει στο σπίτι ένα "πάρτυ για καμιά δεκαριά άτομα". Ο Λέντης φυσικά δε μπορούσε να χαλάσει χατίρι στη μονάκριβή του κόρη, όπως δεν της χάλασε χατήρι για τις πολλαπλές τρύπες σε όλο της το κορμί, τα τέσσερα τατουάζ, το μωβ μαλλί και μετέπειτα το ξυρισμένο κεφάλι, οι καλοκαιρινές (και όχι μόνο) δουλειές ως χορεύτρια σε ένα μαγαζί που μάλλον με βαγόνι του μετρό έμοιαζε με τόσες μπάρες και το κάπνισμα (το οποίο περιέργως η Μορφίνη έκοψε όταν γνώρισε το αγόρι της).
Όταν έφτασαν τα γενέθλιά της, τη δεύτερη ημέρα του Σεπτεμβρίου, έγινε το "πάρτυ για καμιά δεκαριά άτομα" της Μορφίνης, στο οποίο ήρθαν περίπου σαράντα άτομα παραπλήσιας ηλικίας και παρόμοιας εμφάνισης. Το μόνο άτομο που ξεχώριζε μέσα στο πλήθος ήταν ο Μανούσος, το αγόρι της Μορφίνης, γόνος Κρητικής οικογενείας που είχε μετακομίσει στην Αθήνα πριν τρία ή τέσσερα χρόνια.
Καθόλου δεν έμοιαζε ο Μανούσος με τους Κρητικούς όπως τους είχε στο μυαλό του ο Λέντης. Ήταν ένα μετρημένο παιδί, δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο πάνω του, εκτός ίσως τα μεγάλα γυαλιά του. Το είχε τιμή του και καμάρι του ο πατέρας της Μορφίνης που το αγόρι της κόρης του φέτος θα σήκωνε την ελληνική σημαία στα χέρια του, όπως καμάρωνε και για τις μαθητικές του επιδόσεις, τη μετρημένη του ζωή, την αποχή του από το αλκόολ, τα ξενύχτια, το τσιγάρο και τόσες άλλες κακές συνήθειες των εφήβων.
Εκείνη τη βραδιά ο Λέντης δεν έπρεπε να γυρίσει σπίτι πριν τις τέσσερις τα ξημερώματα για χάρη της κόρης του, οπότε προτίμησε αντί να παρακολουθήσει την αγρυπνία στο ναό του Οσίου Θεοκτίστου, όπως τον συμβούλεψε η γυναίκα του πριν φύγει για το καζίνο, να επισκεφτεί τον παιδικό του φίλο, Roberto, που το καλοκαίρι είχε γυρίσει πίσω στην Ελλάδα μετά από μια δεκαετή παραμονή στο σπίτι των γονιών του στη Σικελία.
Μετά από πολύωρη κουβέντα και όταν το ρολόι έδειχνε δύο και τέταρτο, ο Λέντης αποφάσισε ότι θα έμενε στο σπίτι του Roberto για τη βραδιά και γύρισε σπίτι μαζί με το φίλο του για να πάρει τις πυτζάμες του και τα σκεπάσματά του, διότι ο Roberto σαν κάθε εργένης δεν είχε δεύτερα. Για να μην ενοχλήσει, προτίμησε να ανέβει στο μπαλκόνι και να μπει από την πόρτα του δωματίου του.
Δεν πρόλαβε να ανοίξει την πόρτα ο Λέντης και αντίκρυσε μπροστά του ένα θέαμα φρικτό. Ένα κορίτσι και πέντε αγόρια γυμνά να συμμετέχουν σε ερωτικά όργια με την κόρη του και μεταξύ τους, αλλά και τον αγαπημένο του Μανούσο δεμένο σε μια καρέκλα να κοιτάζει ανήμπορος την κοπέλα του. Αφού έλυσε το Μανούσο και άρχισε να φωνάζει και να συμπεριφέρεται σαν τρελός, στο δωμάτιο έφτασε και ο Roberto. Κάποια στιγμή, ο Λέντης γύρισε προς τη γωνία στην οποία είχε τώρα σουφρώσει ο Μανούσος και παρατήρησε με πόση επιμονή κοίταζε ο νεαρός το σακάκι του Roberto. Πριν καν προλάβει να αρθρώσει λέξη ο πυρασβέστης, ο Μανούσος όρμηξε προς τον Σικελιανό, τράβηξε το όπλο που είχε μαζί του ο Roberto και με απόλυτη ψυχραιμία πυροβόλησε όλους τους εφήβους που συμμετείχαν στο όργιο της βραδιάς εκείνης. Το ξημέρωμα βρήκε τον Roberto και τον Λέντη να κοιτάζουν το άδειο εξάσφαιρο στα χέρια του Μανούσου και το δωμάτιο πλυμμηρισμένο με αίματα και μυαλά της Μορφίνης και των εραστών της.
Την επόμενη μέρα οι τρεις τους είχαν φύγει για την Σικελία και σε λιγότερο από μία εβδομάδα ήταν στην Κούβα. Η γυναίκα του Λέντη έχασε όλα τα χρήματά της εκείνη τη βραδιά και σήμερα είναι μοναχή. Ο Roberto πέθανε μετά από έξι μήνες από καρκίνο του δέρματος που είχε σχηματίσει πριν γυρίσει στην Ελλάδα και ξανασυναντήσει το Λέντη τη μοιραία εκείνη βραδιά. Ο Λέντης τώρα είναι γνωστός σαν Armando ο ποιμένας και ζει στην Κούβα μαζί με τον γιο του, Chavito, ή Μανούσο, όπως τον γνωρίσαμε εμείς. Και η Μορφίνη συνεχίζει τα όργια με τους φίλους της, όπου κι αν έχει πάει... Λένε μάλιστα ότι άρχισε πάλι το κάπνισμα...

Αυτή λοιπόν ήταν η ιστορία του Λέντη του πυρασβέστη και της κόρης του. Όσους διαβάσατε μέχρι εδώ, τουλάχιστον μπόρεσα να σας προξενήσω μια αγωνία για να διαβάσετε το τέλος ή απλά είστε φλώροι και ήρθατε κατευθείαν να δείτε τα πλάγια γράμματα επειδή βαριέστε. Ελπίζω να σας άρεσε. Συμβουλές δέχομαι από όσους το διάβασαν, συγχαρητήρια δε δέχομαι από κανέναν. Και μια συμβουλή: μην αφήνετε την αγωνία να σας παρασύρει. Ο Chavito σκότωσε επτά άτομα με εξάσφαιρο;

Πως σφάζουμε και μαγειρεύουμε ένα ωζό

Αφού λοιπόν αφαιρέσαμε τον καπιταλισμό από ένα μπουκάλι Coca-Cola, μας έπιασε πείνα. Ήρθε η ώρα λοιπόν να σφάξουμε ένα ωζό. Προτιμούμε αρνί, διότι είναι εύκολο να το βρούμε ακόμη και στο Google. Τώρα αν εσείς θέλετε να δοκιμάσετε με Grizzlie ή με γαλάζιο καρχαρία είναι δική σας ευθύνη.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΔΙΝΕΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΚΜΑΘΗΣΗ, ΟΥΤΕ ΦΥΣΙΚΑ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΕΚΔΟΡΟΣΦΑΓΕΩΝ. Η ΧΡΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ Η ΣΦΑΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΟΜΙΜΑ. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΜΕ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΣΦΑΓΕΣ 'Η/ΚΑΙ ΖΩΟΚΛΟΠΕΣ.

Βήμα 1ο: Ακονίζουμε τα μαχαίρια για να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνουμε κοψίματα ακριβείας με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια. Εννοείται πως έχουμε αγοράσει κατάλληλα μαχαίρια από το κατάλληλο μαγαζί και δεν πάμε με το νυχοκόπτι να σφάξουμε ολόκληρο ωζό.

Βήμα 2ο: Προσεγγίζουμε το ωζό ήρεμα και χαλαρά, χωρίς να δηλώνουμε την επόμενή μας κίνηση, εκτός κι αν έχουμε όρεξη για κυνήγια. Ρίχνοντάς το κάτω, αυτό μπορεί να μη δείξει και καθόλου αντίσταση μέχρι να του βάλουμε το μαχαίρι στο λαιμό. Τότε όσο και να τσινάει είναι αργά.

Μπορεί εδώ για το ωζό η διαδικασία να τελείωσε, αλλά για εμάς έχει πολύ ακόμη.

Βήμα 3ο: Μετακινούμε το ωζό από το λερωμένο με αίματα τόπο της σφαγής. Μπορεί να μη φαίνεται σημαντικό βήμα, αλλά όταν αρχίσει η μυρωδιά να μας μπαίνει στα ρουθούνια κατά τη σφαγή θα σου πω εγώ.

Βήμα 4ο: Ξεκινάμε κόβοντας ανάμεσα στα πισινά πόδια και πηγαίνωντας προς τα μπροστινά να γδέρνουμε το δέρμα του ωζού.

Βήμα 5ο: Εξαρθρώνουμε τα πίσω πόδια από το γόνατο. Ζορίστε το το ωζό όσο θέλετε, δεν πονάει.

Βήμα 6ο: Κρεμάμε το αρνί με ένα τσιγέλλι που περνάει ανάμεσα στα δύο κόκκαλα κάθε ποδιού (αντίστοιχη κνήμη και περόνη για το ανθρώπινο πόδι).

Βήμα 7ο: Επανερχόμαστε στη διαδικασία του γδαρσίματος. Προσεκτικά αφαιρούμε όλο το δέρμα από το αρνί. Τούτο είναι και ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της διαδικασίας. Χρειάζεται αρκετή δύναμη για να αφαιρεθεί το δέρμα από την πλάτη του ωζού. Προτιμάται και η διαδικασία του φουσκώματος, αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΗΝ ΕΙΣΠΝΕΥΣΕΤΕ!!!

Βήμα 8ο: Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και ανοίγουμε το στέρνο του ωζού. Αν μας έρθει να ξεράσουμε τα κρατάμε μέχρι να τελειώσουμε και μετά ξερνάμε με την ησυχία μας μακρυά από το ωζό.

Βήμα 9ο: Αφαιρούμε με προσοχή τα εσωτερικά μέρη του ωζού και ιδιαίτερη προσοχή δίνουμε στα άντερα. Μια παραπάνω αν έχουμε σκοπό να συνοδέψουμε το αρνί με συκωτάκι, νεφρό, πνευμόνια ή καμιά μαγειρίτσα για το Πάσχα.

Βήμα 10ο: Συνεχίζουμε μοιράζοντας το ωζό σε μερίδες. Μετά κρατάμε όσο θέλουμε και βάζουμε το υπόλοιπο στον καταψύχτη ή το χαρίζουμε σε κανένα φίλο να το φάει αυτός ή κανονίζουμε μια μεγάλη παρέα και κοπανάμε ολόκληρο το αρνί μέχρι να πεις αλάτι.

Αφού δώσαμε τις κατάλληλες οδηγίες για τη σφαγή του προβάτου, ήρθε η ώρα να πούμε και πως θα το μαγειρέψουμε. Τρεις συνταγές θα δωθούν για να εκμεταλευτούμε όσο πιο πολλά μέρη του ωζού μπορούμε: Αρνάκι στο ταψί με λάδι και ρίγανη, παϊδάκια στα κάρβουνα και αρνάκι καπαμά.

Αρνάκι στο ταψί με λάδι και ρίγανη για 6 άτομα:
1,5 κιλό αρνάκι, κατά προτίμηση από τα μπροστινά μέρη
1/4 κούπα τσαγιού ελαιόλαδο
Χυμός δύο λεμονιών
1 κουτάλι της σούπας ρίγανη
Αλάτι
Πιπέρι

Πλένουμε το αρνί και του βάζουμε αλάτι, πιπέρι και ρίγανι. Το βάζουμε στο ταψί και ρίχνουμε πάνω το λάδι και το λεμόνι. Βάζουμε μια κούπα με νερο και ψήνουμε στους 180 με 200 βαθμούς Κελσίου.


Αρνάκι καπαμά:
1/2 κιλό ώμος αρνιού
3 κουταλιές βούτυρο
5 τομάτες σε πολτό
1 φρεσκοκομμένο κρεμύδι
1 πρέζα ζάχαρη
1 κουταλάκι τσαγιού κανέλα
Αλάτι
Πιπέρι

Πλένουμε το αρνί και το κόβουμε μερίδες. Ζεσταίνουμε το βούτυρο στην κατσαρόλα και βάζουμε το αρνάκι και το κρεμμύδι. Το αφήνουμε να ψηθεί μέχρι να πάρει χρώμα. Βάζουμε τα υπόλοιπα υλικά και περιμένουμε μια ώρα μέχρι να ψηθεί το αρνί.


Παϊδάκια στα κάρβουνα:
1 κιλό παϊδάκια
Αλάτι
Πιπέρι
2 κούπες ελαιόλαδο
1 κούπα χυμό λεμονιού

Βάζουμε τα παϊδάκια στη σχάρα και αλατοπιπερώνουμε γύρω-γύρω. Ρίχνουμε το λάδι και το λεμόνι. Βάζουμε τη σχάρα στα κάρβουνα και περιμένουμε να ψηθούν τα παϊδάκια.

Πως αφαιρούμε τον καπιταλισμό από ένα μπουκάλι Coca-Cola

Κατ'αρχήν, το μπουκάλι δεν το αγοράζουμε, αλλά ζητάμε από κάποιον να μας το χαρίσει, διότι αγορά=καπιταλισμός. Μετά ανακατεύουμε το μπουκάλι μέχρι να κουραστούν τα χέρια μας και ανοίγουμε σιγά-σιγά το καπάκι για να φύγει το ανθρακικό, διότι ανθρακικό=καπιταλισμός. Μετά από αυτό, στο μπουκάλι έχουμε χρωστικές και γλυκαντικά. Αδείαζουμε το μπουκάλι διότι χρωστικές=καπιταλισμός και γλυκαντικά=καπιταλισμός. Οπότε τώρα έχουμε ένα πλαστικό μπουκάλι. Πετάμε το πλαστικό μπουκάλι, διότι πλαστικό=πετρέλαιο και πετρέλαιο=καπιταλισμός, οπότε το μόνο που μένει είναι το ταμπελάκι με την τιμή. Το πετάμε και αυτό διότι χρήμα=καπιταλισμός και... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ: Μόλις αφαιρέσατε τον καπιταλισμό από ένα μπουκάλι Coca-Cola!!!