ΠΡΟΣΟΧΗ: Μου αρέσει πολύ όταν μου δίνεται η ευκαιρία
να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου. Στην πραγματικότητα, δεν κάνω και τόσο
αυτό, αλλά τον κατήγορο όλων των ενεπλεκομένων στη δίκη, και γι'αυτό
μου αρέσει τόσο πολύ.
Έχουμε λοιπόν ένα ξέσπασμα
κατηγοριών από αγανακτισμένους πολίτες. Στη μπλογκόσφαιρα και το
facebook. Αλλά όχι, δεν θα κράξω το σύμπαν. Μου αρέσει να στοχεύω κόσμο
και το θεωρώ πολύ πιο ακίνδυνο, διότι αν με κυνηγάει όλο το σύμπαν
μάλλον θα φάω ξύλο, ενώ αν με κυνηγάνε τα περίπου 1000 άτομα που θα
κράξω... μάλλον θα φάω ξύλο. Πριν μπούμε λοιπόν στο ρινγκ, ας δούμε τους
δύο αντίπαλους.
Από τη μία ο Γιώργος Τσαλίκης, η συνθετική και
στιχουργική του ομάδα και οι λοιποί συνεργάτες του. Αποφάσισαν για
κάποιο λόγο... Σταματάω, θα αναλύσω το λόγο. Πρώτα κάποιος γούσταρε να
το κάνει. Μετά το είπε στον Τσαλίκη και ο Τσαλίκης επίσης γούσταρε. Μετά
προέβλεψαν ότι κακό στη δημοσιότητα του τραγουδιστή δεν πρόκειται να
προκαλέσει και το έκαναν. Οπότε τις παπαρολογίες περί "το έκαναν για να
πουλήσουν" βάλτε τις στον κώλο σας. Στο τραπέζι πρώτα πέφτουν ιδέες που
μας αρέσουν και μετά κοιτάζουμε ποιές πουλάνε περισσότερο για να τις
εφαρμόσουμε. Για τον λόγο αυτό λοιπόν που λέγεται "μου αρέσει και
ταυτόχρονα δε μου ρίχνει τις πωλήσεις" αποφάσισαν ο Τσαλίκης και οι
συνεργάτες του να βγάλουν ένα τραγούδι που δημιούργησε όλο αυτό τον
ντόρο. Προφανώς και από τη συγκεκριμένη ομάδα ατόμων δεν περιμέναμε και
τίποτα το ιδιαιτέρως καινοποιό, δημιουργικό ή έστω καλό. Αν μπορούσαν να
φτιάχνουν τέτοια τραγούδια ο κύκλος υποψηφίων ακροατών τους θα
ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο. Και ενώ μέσα σε αυτό το ένα εκατομμύριο
είναι κυρίαρχοι, όλα τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια ακροατών δεν είναι καν
υποψήφιοι ακροατές τους. Οπότε γενικά κύριε λαϊκέ τραγουδιστή μη μου το
παίζεις βασιλιάς και άρχοντας, κοινοτικός σύμβουλος και πολύ σου είναι.
Το
τραγούδι που προκάλεσε τη σημερινή διαμάχη είναι ένα στο οποίο ο
Τσαλίκης λέει μαντινάδες. Λέγεται "Απαγορευμένο" και μπορείτε να το
βρείτε εύκολα να το ακούσετε, είτε στο internet, είτε από κάποιον γνωστό
σας, είτε απλά βγαίνοντας σε ελληνικό μαγαζί για ένα ποτάκι. Ο τίτλος
μάλλον προέρχεται από το μπινελίκι που ρίχνει ο Τσαλίκης στους στίχους,
αλλά να ξέρετε γενικά ότι στο 2013 το άντε γαμήσου και ο μαλάκας δε
θεωρούνται και πολύ μπινελίκι. Τα ακούμε στις έξι το απόγευμα στην
τηλεόραση και κυρίως, τα ακούμε στα διαλείμματα μέχρι και των
νηπιαγωγείων. Η λαϊκή σκηνή ας τα έκανε αυτά πριν 20 χρόνια, τώρα είναι
αργά και δεν εντυπωσιάζει κανένα. Το έχω αναλύσει το θέμα από το
"Πουτάνα στην Ψυχή" με το οποίο οι μόνοι που εντυπωσιάστηκαν ήταν οι
ακροατές με μονοψήφιο IQ και ακόμη και αυτοί το αντικατέστησαν σύντομα
με Παντελίδη.
Από την άλλη λοιπόν μεριά θα μπορούσα να βάλω όλους
τους ακροατές κρητικής μουσικής. Αλλά είναι τόσο μεγάλο το ποσοστό
αυτών που έχει εισχωρήσει στο ένα εκατομμύριο που είπα πριν που η μάχη
θα έληγε άδοξα. Αντ'αυτού, θα βάλω στην απέναντι γωνία τους μουσικούς.
Δε μπορώ όμως να τους βάλω όλους, διότι δε βγήκαν όλοι να κράξουν. Και
κώλος τυχαίος, σε αυτούς που κράζουν δεν ανήκει κανείς σοβαρός μουσικός.
Μιλάμε για χομπίστες, που σε αυτό το μεγάλο κράξιμο θα αναλύσω γιατί
δεν είναι και τόσο χομπίστες αλλά αρκετά επαγγελματίες. Όταν μέσα σε δύο
και τρία χρόνια μηνιαίων εμφανίσεων έχεις κάνει πλήρη απόσβεση των
εξόδων σου δεν είσαι χομπίστας. Είσαι επαγγελματίας και πρέπει να
πληρείς κάποιες προϋποθέσεις. Είτε θα είσαι βιρτουόζος, είτε θα είσαι
συνθέτης ή στιχουργός, είτε για κάποιον άλλο ανεξήγητο λόγο θα μπορείς
να γεμίζεις πάντα το χώρο που παίζεις και την επόμενη φορά να πηγαίνεις
για κάποιον μεγαλύτερο. Και αυτό χωρίς να σερβίρεις πάντα μαζί με τη
μουσική σου και αλκοόλ ή φαγητό. Τουλάχιστον ο Τσαλίκης όταν κλείσουν τα
μπουζούκια κάνει και καμιά συναυλία, εσύ πότε; Ή ξεκίνα να ζητάς
λιγότερα, ή ξεκίνα να δίνεις περισσότερα. Με δύο ποτά και τρεις
επαναλαμβανώμενες μελωδίες για όλο το βράδυ δεν είσαι για τα λεφτά που
ζητάς, ούτε καν για τα μισά. Αν αγαπάς τόσο τη μουσική, ρίξε και κανένα
φράγκο πάνω της χωρίς να είσαι σίγουρος ότι θα το πάρεις πίσω σε ένα
χρόνο. Όχι να πιάνεις τον παπά απ'τ'αρχίδια και μετά να κράζεις τους
ομοίους σου. Και για όνομα του Θεού, όλοι εσείς που είστε της
παραδοσιακής μουσικής στην Ελλάδα, προσλάβετε κανέναν ηχολήπτη. Στις
εντάσεις που παίζετε γίνεστε επικίνδυνοι για τους ακροατές σας.
Και
μία καθαρά προσωπική άποψη, χωρίς και γαμώ τις τεκμηριώσεις όπως οι
προηγούμενες, για πολλούς μουσικούς και όχι μόνο τους σκυλέ και τους
πανυγηρτζίδες: Μην είσαι λιώμα όταν παρουσιάζεις την τέχνη σου. Ένα
ποτάκι για το άγχος είναι καλό για πολλούς αρχάριους, αλλά και κάποιους
πιο έμπειρους μερικές φορές. Αλλά σφηνάκια, κούπες, μπουκάλια και
τέτοια, κράτα τα για άλλες βραδιές.
