ΠΡΟΣΟΧΗ: Έχω καιρό να γράψω μια ιστοριούλα έτσι να φχαριστηθούμε λίγο. Κώλος τυχαίος, 1 Φεβρουαρίου είχα γράψει για την Νύμφη Ευρυδίκη την Αθηναία, 1 Φεβρουαρίου είχε ανέβει και η ιστορία των Τριών Ιεραρχών όπως ακούστηκε στον STOPfm. Πριν λοιπόν ξεκινήσω τον προεκλογικό μου αγώνα (θα κατέβω για περιφερειάρχης, δε σας το είπα;), πιστεύω πως πρέπει να αφήσω άλλη μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος μεταξύ των ηλιθίων και ανωρίμων άρθρων μου.
Στη Ρούλα δεν άρεσε καθόλου που οι γονείς της μετακόμιζαν στην εξοχή. Περνούσε πολύ ωραία στο καυσαέριο της Αθήνας και εκεί είχε όλους τους φίλους της. Χώρια που θα έπρεπε να ξυπνάει πολύ πιο νωρίς για να προλαβαίνει το σχολείο. Μα γαμώ το φελέκι μου, η Ρούλα ήταν πέντε χρονών, σιγά μην σκεφτόταν όλο αυτό το κατεβατό, απλά δε γούσταρε τη μετακόμιση. Και που να δείτε τι προβλήματα έβγαζε στην εφηβεία το κωλόπαιδο, ειδικά κάθε 9 του μήνα!!
Το καινούριο σπίτι της Ρούλας ήταν μεγάλο, με χώρο για τον μαμά και την μπαμπά, την παππού και τον γιαγιά και την άλλη παππού γιατί ο άλλος γιαγιάς τον είχε πατήσει οδοστρωτήρας και από τουρέ τον έκανε πουρέ. Δίπλα τους, στα πεντακόσια μέτρα μακρυά τους δηλαδή γιατί είχαν και μία τεράστια ιδιόκτητη έκταση γύρω από το σπίτι, έμενε ένας γεράκος σε ένα ακόμη πιο μεγάλο σπίτι, αλλά δεν είχε ούτε γυναίκα, ούτε παιδιά.
Ο γεράκος χαιρετούσε κάθε πρωί τη Ρούλα αλλά αυτή τον ντρεπόταν λίγο. Μετά από κανένα μήνα όμως λύγισε και του μιλούσε κι αυτή όλο και περισσότερο. Με τα πολλά-πολλά έγιναν καλοί φίλοι και η Ρούλα πήγαινε συχνά-πυνκά στο σπίτι του. Ο γεράκος της έμαθε να γράφει και να διαβάζει πριν πάει στο δημοτικό. Πάρα πολύ την αγαπούσε τη Ρούλα. Κι εκείνη τον αγαπούσε το γεράκο, τόσο που όταν έφτασε η στιγμή να πάει στο σχολείο δεν ήθελε. Ο γεράκος όμως πέθανε δυο μέρες μετά και η Ρούλα ευτυχώς τον ξέχασε γρήγορα.
Ο πατέρας της Ρούλας ήταν αλκοολικός και παιδεραστής. Κι αντί να επευφημούμε το γεράκο που τη γλύτωσε για ένα-ενάμιση χρόνο από τον παπάρα περιμένουμε πως και πως να προχωρήσει λίγο το στόρυ και να δούμε τον γεράκο να ξεπαρθενιάζει το κοριτσάκι και του ρίχνουμε και το φταίξιμο μετά που πέθανε επειδή η Ρούλα έχει πάει 17 και έχει γίνει τέτοιο σκατόπαιδο που δεν την πλησιάζει άνθρωπος. Άντε σα δε ντρεπόμαστε λίγο λέω εγώ, πραγματικά περιμένατε κάτι τόσο προβλέψιμο από εμένα; Να πάτε να δείτε τηλεόραση!
http://opsaras.blogspot.com/
Στη Ρούλα δεν άρεσε καθόλου που οι γονείς της μετακόμιζαν στην εξοχή. Περνούσε πολύ ωραία στο καυσαέριο της Αθήνας και εκεί είχε όλους τους φίλους της. Χώρια που θα έπρεπε να ξυπνάει πολύ πιο νωρίς για να προλαβαίνει το σχολείο. Μα γαμώ το φελέκι μου, η Ρούλα ήταν πέντε χρονών, σιγά μην σκεφτόταν όλο αυτό το κατεβατό, απλά δε γούσταρε τη μετακόμιση. Και που να δείτε τι προβλήματα έβγαζε στην εφηβεία το κωλόπαιδο, ειδικά κάθε 9 του μήνα!!
Το καινούριο σπίτι της Ρούλας ήταν μεγάλο, με χώρο για τον μαμά και την μπαμπά, την παππού και τον γιαγιά και την άλλη παππού γιατί ο άλλος γιαγιάς τον είχε πατήσει οδοστρωτήρας και από τουρέ τον έκανε πουρέ. Δίπλα τους, στα πεντακόσια μέτρα μακρυά τους δηλαδή γιατί είχαν και μία τεράστια ιδιόκτητη έκταση γύρω από το σπίτι, έμενε ένας γεράκος σε ένα ακόμη πιο μεγάλο σπίτι, αλλά δεν είχε ούτε γυναίκα, ούτε παιδιά.
Ο γεράκος χαιρετούσε κάθε πρωί τη Ρούλα αλλά αυτή τον ντρεπόταν λίγο. Μετά από κανένα μήνα όμως λύγισε και του μιλούσε κι αυτή όλο και περισσότερο. Με τα πολλά-πολλά έγιναν καλοί φίλοι και η Ρούλα πήγαινε συχνά-πυνκά στο σπίτι του. Ο γεράκος της έμαθε να γράφει και να διαβάζει πριν πάει στο δημοτικό. Πάρα πολύ την αγαπούσε τη Ρούλα. Κι εκείνη τον αγαπούσε το γεράκο, τόσο που όταν έφτασε η στιγμή να πάει στο σχολείο δεν ήθελε. Ο γεράκος όμως πέθανε δυο μέρες μετά και η Ρούλα ευτυχώς τον ξέχασε γρήγορα.
Ο πατέρας της Ρούλας ήταν αλκοολικός και παιδεραστής. Κι αντί να επευφημούμε το γεράκο που τη γλύτωσε για ένα-ενάμιση χρόνο από τον παπάρα περιμένουμε πως και πως να προχωρήσει λίγο το στόρυ και να δούμε τον γεράκο να ξεπαρθενιάζει το κοριτσάκι και του ρίχνουμε και το φταίξιμο μετά που πέθανε επειδή η Ρούλα έχει πάει 17 και έχει γίνει τέτοιο σκατόπαιδο που δεν την πλησιάζει άνθρωπος. Άντε σα δε ντρεπόμαστε λίγο λέω εγώ, πραγματικά περιμένατε κάτι τόσο προβλέψιμο από εμένα; Να πάτε να δείτε τηλεόραση!
http://opsaras.blogspot.com/
